Afscheid van de zorgeloze jaren

Afscheid van de zorgeloze jaren

Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Zo gaat het gezegde maar je beseft pas hoeveel waarheid daar in zit als je midden in de volwassen kinderen zit.

Buikkrampjes, eerste tandjes, lopen, de eerste keer naar de oppas, kleuterschool, bullebakken, blijven zitten, examens. Even in vogelvlucht zijn dat zaken waar de meeste ouders mee te maken krijgen. Zeker bij de eerste, als alles nieuw is voor jou als ouder, is het weer afwachten hoe je het er samen van af brengt.
Dan komt de pubertijd en als je die overleeft als ouder, zonder bijzondere kleerscheuren en met nog een plukje haar op je hoofd die nog niet uit wanhoop uitgerukt of grijs is geworden, komt er een zucht van verlichting en denk je het ergste gehad te hebben.

Dochter, 18 jaar

Er zijn een maand of 10 voorbij sinds dochter het idee opvatte om als Au-pair naar Amerika te gaan. Ze heeft vanaf de dag dat het zeker was dat deze family haar familie zou worden, de dagen afgeteld. Het leek nog zo ver, maar de dagen slonken snel en vandaag is dan de dag van vertrek.
We zijn vanochtend op tijd opgestaan om nog de laatste kleren uit de was te vissen en in haar koffer te proppen. Ze mag er 2 meenemen plus handbagage. Beide koffers wegen iets over 23 kilo, we riskeren het maar. Papa´s grootste zorg is hoe ze met al die zware bagage uit de voeten kan. Zij maakt zich daar niet zo druk over; ze pakt gewoon een karretje.
Een jaar lang in een vreemd land met een vreemde familie! Hoe gaat ze dat overleven?

Zoon, 17 jaar

Mam, ik zie het gewoon niet meer zitten op school! Ik wil in dienst!
En met 21 jaar zwaai je je zoon uit als hij uitgezonden wordt naar een ver land waar gevochten wordt. Niet eens onze eigen oorlog, maar die van andere vaders en moeders met kinderen.
Maar wat kan mijn kind daar nou aan doen?

Zoon, 24 jaar

Mam, ik ga naar het buitenland. Ik heb een meisje ontmoet via internet en ik ga er volgende week naar toe. En een paar maanden later komt er een meisje uit een ver land die een vreemde taal spreekt. En je sluit haar in je hart omdat zij jouw zoon gelukkig maakt.

Nou kan je je daar als ouder tegen verzetten, maar tegenhouden doe je ze niet. Je hoopt alleen maar dat je er genoeg basisopvoeding in gestopt hebt om ze de besluiten en keuzes die ze maken als volwassenen goed kunnen afwegen en hun eigen levensbagage meekrijgen.

Als je ziet welke gevaren een mensenkind loopt in het leven is het nog een wonder dat jonge mensen aan kinderen beginnen. En waarom?
Omdat ze naast bergen vuile was, handen vol geld, karren vol boodschappen en eindeloze discussies,  voor oneindig veel plezier, ontroering, trots en liefde zorgen. Ze houden je jong, ze houden je scherp (vooral scherp). Ze maken van twee mensen een gezin. Ze zorgen dat feestdagen ook echt een feest zijn en ze geven je hoop. Hoop op een toekomst. Hoop dat wij niet voor niets  op deze aardbol zijn. Maar die zorgen. Die zorgen gaan nooit over. Ze verschuiven alleen van klein naar groot.

Babs

1 comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>