Controle

Controle

Oproep voor een routine controle. Woensdagochtend om acht uur kan ik terecht bij mijn huisarts die daar een speciaal ‘prikuur’ voor heeft. Dat komt goed uit, want ik ben toevallig vrij op die woensdag.
‘Ai, bedenk ik, dan moet ik op mijn vrije dag vroeg uit bed. Niet leuk. Niet dat ik op mijn vrije dag veel langer uitslaap, maar dan moet ik om acht uur gekleed, gekapt en opgemaakt (zonder ga ik de deur niet uit!) op pad en daar heb ik weinig behoefte aan.

Plan B. Elke werkdag fiets ik naar de bus en zet mijn fiets voor de deur van de bloedafname post. Dat is om 7.20. Als ik gewoon op een werkdag wat later begin, hoef ik er niet vroeg uit op mijn vrije dag. Kan ik zelfs iets langer blijven liggen. Goed plan.
Op een dinsdag laat ik mijn collega’s weten dat ik iets later ben, zodat ik eerst bloed kan afgeven. Ik zorg dat ik om acht uur bij de huisarts binnenstap en ben, tot mijn verbazing nummer zeven!
In de wachtkamer zitten vier gepensioneerden (schat ik zo in) een jonger stel en een rochelende man. Jakkes.

Ik zorg dat ik mijn identiteitsbewijs, verwijsbrief en volgnummer bij elkaar heb en pak ondertussen een blad om te lezen. En baal.
Hoe is het mogelijk dat die gepensioneerde mensen zo vroeg op pad moeten zijn als ze de hele dag de tijd hebben!
Dat zie je ook altijd als je ‘s avonds na het werk nog even snel langs de winkel moet om iets te kopen voor het avondeten. Heb je een lange dag gewerkt en daar staan ze: de hele bejaardenclub die gemoedelijk staan te keuvelen midden in een pad, voorzien van een kopje koffie. Ze blokkeren het hele gangpad, maar daar hebben ze geen aandacht voor. Als ik eindelijk bij de kassa aankom, staat daar ook een rij die langs de kassa schuift. ‘Dat is dan zoveel, mevrouw’, zegt de kassajuffrouw, waarna de klant in haar tas duikt om de beurs te zoeken. Oh ja, daar is ie eindelijk. ‘ wilt u zegels’ vraagt juffrouw ook nog. Ja, dat wil ze. Rolletje uit de kassa………
Intussen sta ik mij te verbijten, want ik wil naar huis, eten koken……

Maar ik dwaal af, ik ben nog steeds aan het wachten tot mijn nummer afgeroepen wordt bij de bloedafname.
Wat duurt het toch lang! Het is inmiddels acht uur vijfentwintig! Daar gaat het jongere stel naar binnen. Waarom gaan die samen? Om een buisje bloed af te nemen? Jeetje, zeg!
Ik blader nog wat door en als het nummer vóór mij wordt binnen geroepen, leg ik het blad alvast weg zodat ik snel naar binnen kan als het mijn beurt is. Nou dat is het niet; snel. Vijftien minuten later ben ik eindelijk aan de beurt. Jas uit, spullen afgeven, naald erin, pleister er op en wegwezen. De hele oefening duurt nog geen minuut! Waarom doen anderen daar altijd zo lang over!?!.

Ik kom een uur later dan normaal aan op kantoor en als ik de pleister er af haal, zie ik dat het erg lelijk geprikt is, er zit een flinke bult en bloeduitstorting op mijn arm.
Ik bedenk dat dit waarschijnlijk mijn straf is voor al die lelijke gedachten over die bejaarden en neem mij voor om meer geduld te hebben. Al neem ik mij ook om voor nooit zó bejaard te worden!

Babs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>