Griep!

Dag schat, hoe is ‘t? Het antwoord komt uit een rauwe keel: niet goed. Hoest, nies, kreun. ‘Ik denk dat ik griep krijg’, bromt manlief.
Da’s niet best en op de vrijdagavond duikt hij zijn bed in, voorzien van aspirine, jus en een hete waterzak, want hij bibbert van de kou. Ik loop een paar keer naar boven om lekkere koude aanmaaklimonade te brengen en pak meteen mijn pyjama om in ‘t logeerbed te gaan slapen.
Gelukkig heb ik vrij van werk gehad vandaag, zodat ik ‘m kan verzorgen. Arme schat ligt te bibberen en zegt herhaaldelijk dat alles pijn doet. Ja, schat, je hebt griep. Dan doet alles pijn. Ga nou maar slapen, dan kan ik lekker even de was doen, boodschappen, badkamer poetsen en stoom-moppen, want gelukkig ben ik vrij van werk vandaag.
Nog een beschuitje, schat, je moet wel een beetje eten hoor! Natuurlijk pak ik er nog een voor je, met een kopje thee. Smaakt ‘t? Nee? Nou ja dat komt omdat je griep hebt, he?
De warmwaterzak nog even verversen? Tuurlijk, liefje.
‘s Avonds val ik in ‘t logeerbed, want maandag moet ik weer werken en gegarandeerd dat ik die griep ook te pakken heb als ik naast lief lig.
Zo gaat het hele weekend door en maandag hijs ik mezelf te laat uit ‘t logeerbed om aan een nieuwe week te beginnen.

Wat hebben mannen het toch zwaar, hé, als ze ziek zijn! Het zijn maar zielige wezens die kreunend vanaf bed of bank een hele hoop TLC behoeven. De laatste keer dat ik ziek was – wat zeg ik, elke keer dat ik ziek was – werd het een dag van vasten en verhongeren, omdat er gewoonweg niet aan gedacht werd voor mij te zorgen! Laat staan dat er niet om de 5 minuten werd gevraagd wat de kinderen aan moesten trekken, hoeveel graden de was gedraaid moest worden (nou ja, de was werd in ieder geval gedaan, eerlijk is eerlijk), wat er voor eten er op tafel kwam die avond (heb je ‘m?), ga zo maar door. Van pure ellende rolde ik na één dag ziek zijn uit mijn bed en trok joggingbroek en trui aan om die smekende smoeltjes maar te verzorgen (ook de kinderen, haha).

Ik weet zeker dat het er bij de meeste gezinnen zo aan toe gaat. Wij vrouwen ZORGEN. Wij zorgen voor onze mannen, kinderen, ouders, buren; noem maar op – we zorgen. We vergeten alleen voor onszelf te zorgen. Zeg eens eerlijk, hoe vaak zeg je niet tegen je kind, partner of ouder ‘ga naar de dokter’, ‘doe eens rustig aan’ of ‘ga eens lekker naar bed’. Zelf moeten we er bijna bij neervallen voordat we onze eigen adviezen opvolgen.
Stel nou eens voor, hè, dat wij echt een week zouden uitvallen, omdat we niet voor onszelf zorgen, dan ligt de boel plat. Dan heeft niemand meer iets aan je. Dus….

Zullen wij meiden dan afspreken dat we op de eerste plaats voor onszelf gaan zorgen (zal moeilijk zijn, ik weet het) en er intussen ook voor gaan zorgen dat de rest van het gezin leert om te zorgen? Dan kunnen wij rustig in ons bed liggen kreunen als wij een keertje ziek zijn. TLC en een kopje thee, dat willen wij ook. Hatsjie!

3 comments

  1. ReplyMariola van Kasteren

    Hilarisch haha wat herkenbaar.
    Voel me zelfs een klein beetje zielig nu!!
    Wederom goed gedaan!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>