La France!

La France!

Bestemming Normandië. Manlief tikt het adres in en het systeem vraagt om cd 3. Cd3? Mmm, wij hebben maar 1 cd. Gelukkig gaan zoon en vriend mee, die hebben een losse Tom die wel alle landen kent, dus zijn we toch snel onderweg. Ondanks het feit dat wij met vier volwassenen onderweg zijn, heb ik toch maar wat voorraad ingeslagen. Broodjes, worstenbroodjes, een paar pakken koeken, limonade, houdbare melk, appels, snoep, Jezus! Hoor ik de drie mannen zeggen. ‘We gaan niet naar een onbewoond eiland’! Er is heus wel genoeg onderweg te krijgen!’ Ja, leer mij mannen kennen.

Normandië is verder weg dan ik dacht. We stoppen een paar keer onderweg voor koffie en, hé hé, wat een verrassing, de broodjes zijn ook op gegaan.
Snel door naar het eerste onderdeel, want de heren hebben een flink programma uitgestippeld. Omdat wij er op de dagen van de landingen zijn, is er ook veel te zien en we willen zo veel mogelijk meekrijgen. Inmiddels zijn we wel toe aan een maaltijd. De broodjes waren toch niet genoeg om een hele dag op te teren.
Stadje nr. 1: rustig. Erg rustig. Een paar restaurantjes maar geen klandizie. We gaan toch maar naar binnen bij een restaurantje en vragen in ons allerbeste Frans of we kunnen eten. Non, pas om zeven uur. Ah, balen.  Dan maar door naar het stadje waar de eerste herdenking plaatsvindt. Veel militaire voertuigen en dito mannen verkleed in WW2 tenues. Zelfs een kamp waar ze aan het bbq-en zijn. Onze honger wordt door de geuren nog groter. Weer leuk restaurantje, maar ook hier krijgen we te horen dat de keuken pas om zeven uur open gaat.
Nu kunnen we kiezen: wachten om te eten of door naar de plechtigheid, want die begint om 19.30. We kiezen voor het laatste, want per slot van rekening zijn we hier voor de herdenking en niet om te eten, nietwaar? Wel honger inmiddels. Maar goed, we hebben de plechtigheden bij kunnen wonen en hebben parachutisten zien landen. Indrukwekkend. Nu eten. Ik grap nog, ‘zal je zien dat ze om tien uur dicht gaan! Haha’. Het is tien uur, dat begrijp je. En ja hoor, het restaurant serveert niet meer na tien uur!
Dat meen je toch niet! Willen die mensen niet verdienen? Er lopen honderden hongerige toeristen rond!

Het restaurant serveert niet meer na tien uur!

Op weg hier na toe hebben we nog een Mac gezien, dan maar daar naar toe. Ja, je raadt het al: dicht om tien uur! Maar de drive was nog wel open. Na 20 minuten in de rij te hebben gestaan hebben we eindelijk wat warms. Nou daar was ook alles mee gezegd. Het was me toch een smakeloos broodje! Het personeel was duidelijk niet blij met late klandizie, terwijl we echt niet de enige waren. ‘Kunnen we nog een keer door de drive?’ Vraag ik. ‘Ik wil nog een kop warme koffie om dat broodje weg te spoelen. We hebben nog net genoeg tijd’. Na weer 15 minuten te hebben gewacht bestellen we koffie, maar nee, die is er niet. Warme chocomelk? Nee, ook niet. Niets warms meer.
Wat een land! Ik mag natuurlijk niet algemeniseren. Het zal in andere delen van dat land wel anders zijn, maar deze ervaring in Frankrijk maakt dat het niet mijn lievelingsland is.
Vanaf de tweede dag ging het beter. Erg veel gezien. Het Amerikaanse Kerkhof, Pointe du Hoc, Omaha en Utah Beach, allerlei museums, openlucht films. Maar het meest indrukwekkende was de veteranen die geëerd werden. De één nog meer frêle dan de volgende. En nog steeds staan ze trots en geven ze saluut aan de vlag. Indrukwekkende en onvoorstelbare helden zijn het geweest.
Veelal zonder vervoer en eten en in constante vrees voor hun leven, in voor hun onbekende landen.  Diep respect voor de helden van toen en nu.

Ach, wie ben ik dan om te klagen over zoiets onbenulligs als een dag zoals vandaag.

Babs

1 comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>