Prijs!

Prijs!

Wij hopen al jaren. Elke maand op de 10e, op Koninginnedag en nieuwjaar doen we mee, maar tot nu toe vergeefs. Van de staatsloterij zullen wij waarschijnlijk niet met vervroegd pensioen kunnen gaan, wij winnen eigenlijk bijna nooit iets. Niet dat we niet meedoen.  Met elke prijsvraag, like and share, en quiz koop ik, druk ik en vul ik in om mee te dingen naar de mooie prijzen die worden aangeprezen. Waar ik nog het meest van meekrijg zijn de ongevraagde en niet interessante aanbiedingen die daar meestal aan vast hangen.
Vorige week wees Venus mij op een ‘like and share’, hetgeen ik deed. En was denk je? Het was raak: ik was een van de gelukkige mensen die een kookworkshop had gewonnen bij de plaatselijke toko. Op zondag 1 uur koken. Zus mocht mee, want Venus moest werken.
Een kookworkshop, dat is precies wat wij leuk vinden. Stiekem hoop ik dat wij zoveel koken dat ik de familie kan uitnodigen om mee te eten! Gezellig lekker achter in de tuin,  met alle zelfgemaakte lekkernijen. Maar ja, hoeveel kan je maken in een uur? Het is per slot van rekening geen Jaimey’s 15 minute meals!

Zus is keurig op tijd dus we vertrekken om ook nog iets van de markt te zien. Zonnetje, terrasjes, muziek. Het kan niet beter. We melden ons keurig op tijd en de vorige winnaars zijn net klaar met het bakken van zelfgemaakte loempia’s.
Als wij aan de beurt zijn, krijgen we te horen dat wij Roti gaan maken met Kip Massala. Lekker! Maar de Roti komt uit de diepvries en die hadden we nou net nog nooit gemaakt. Het maakt niet uit, het gerecht is heerlijk. Er komen een aantal bekenden langs om een praatje te maken en we zouden zo alles kunnen verkopen. Dat doen we niet, want we willen thuis ook nog wat laten proeven.
De Chinese messen die wij hebben gebruikt zijn geweldig en onze kokkie zegt dat als ik de eigenaar (zit achter de kassa) heel lief aankijk hij misschien zo’n mes aan mij verkoopt, want deze maat messen haalt hij speciaal uit Amsterdam.
Wij naar binnen. Boodschappen in de mand en dan wachten tot er geen mensen aan de kassa zitten, want ik ga geen liefelijke blik naar de eigenaar werpen als er een rij mensen achter mij staat.
Als de kust eindelijk vrij is, ga ik naar hem toe. Met mijn liefste stem en dito blik vertel ik dus dat ik wel heel erg graag zo’n chinees mes wil hebben en of hij daar voor kan zorgen. Hij lacht lief terug (maar dat doet hij altijd uit beleefdheid!) en pakt het mes vervolgens uit de vitrine!
Hij was al lang naar Amsterdam geweest voor die messen. Mijn liefelijke blik was voor niets geweest en ik ben een illusie armer dat enige blik van mij enige uitwerking op wie dan ook zou hebben!
Ach ja, met boodschappen en mes vertrekken wij om te kijken hoe de volgende groep Sushi leert maken.
Mijn charmes mogen dan geen uitwerking op de Chinese eigenaar hebben gehad, met Kokkie hebben we wel een leuke relatie opgebouwd en zij nodigt ons uit om ook deel te nemen aan de Sushi workshop. Ja, weer leuk! Wij vinden alles leuk.
Na nog een uur van snijden en rollen, waarbij de plakrijst tot mijn ellenbogen zit en mijn armen meer op reuze Sushirollen lijken dat wat er op het matje ligt, hebben we een aardige voorraad gemaakt om mee naar huis te nemen. Kokkie geeft ons nog een cadeautje mee, een Japans kookboekje en wij gaan met elk twee zware tassen nog even een pilsje pakken op de markt.
Leuke workshop, leuke mensen en op de koop toe ook nog genoeg eten voor het thuisfront. Wat een heerlijke Zondag en wat een onverwacht leuke prijs!

Babs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>