Verdraagzaamheid en tolerantie

Verdraagzaamheid en tolerantie

Verdraagzaamheid en Tolerantie. Kreten die de samenleving oproepen tot geduld, bewustwording, samenwerking, naastenliefde en behulpzaamheid.
Behoorlijke zware kost als je het zo leest en zeker niet te verwachten in deze column.

Verdraagzaamheid kan en moet beginnen bij jezelf. Gewoon in het alledaagse leven.
Dat kan zo maar op je werk, in de winkel en op de weg. Elke dag kom je wel voorbeelden tegen
van mensen die deze kunst nog niet bezitten en ook ik ben op zoek naar mijn eigen verdraagzaamheid.

Het begint al ’s morgens op weg naar het werk. Nu heb ik het geluk dat ik elke ochtend door manlief op plaats van bestemming wordt afgezet. Dat betekent dat ik  meerijd.
Ergernis nummer 1: verkeer op de weg
Mensen (zéker mensen boven de 60) zouden niet op de weg mogen rijden als ze niet weten wat ze doen en waar ze naar toe willen. Dat is de opvatting van manlief.  Ik weet zeker dat het niet alleen voorkomt in de auto waar ik in meerijd. Er wordt gevloekt, gewezen op het voorhoofd en als het enigszins kan, komt ook nog ‘Het Boze Oog’ er aan te pas.
‘Alleen op de wereld’ is een veel gebruikt term bij ons in de auto en als diegene pech heeft dat wij op een gegeven moment naast hem/haar komen te staan, ontvangt hij/zij van manlief ‘Het Boze Oog’! Een zeer duidelijke, langdurige blik, die  naar de dader geworpen wordt. Ik probeer mij op dat moment zo klein mogelijk te maken in de autostoel naast hem. De arme stakker in de andere auto is zich meestal van geen kwaad bewust en denkt dat hij met een gek te maken heeft.
Geduld, schat. Niet iedereen is even snel denkend in het verkeer als jij.
Dan komen we op het station aan. Daar staan talloze taxi’s langs de kant en worden mensen afgezet  om met de trein hun reis verder te vervolgen.
Weer gevloek.
In plaats van de auto aan de zijkant van de rijbaan te parkeren stoppen er vaak auto’s midden op de weg om uitgebreid afscheid van elkaar te nemen. Kusje kusje,  tassen en koffers uit achterbak, de hele tijd de rijbaan blokkerend voor het passerende verkeer. De mensen ontvangen Het Boze Oog.
Ik zeg niet dat zijn ergernis altijd onterecht is, alleen joh, het maakt nog geen halve minuut verschil. Ook wel lief om te zien, zo afscheid nemen. Een beetje geduld.

Wees tolerant en medelevend

Ergernis nummer 2 – en ik weet dat dit veel mensen bekend voor zal komen:
de wachtrij bij de kassa
Voor veel mensen is het na het werk nog even zaak om snel langs de winkel te gaan om aankopen te doen voor de avondmaaltijd. Even een paar verse dingetjes kopen om de maaltijd na een lange dag snel op tafel te krijgen. Kom je aan bij de kassa waar je achter een paar mensen aansluit. Zo te zien hebben deze mensen eigenlijk de hele dag de tijd om hun boodschappen te doen, maar nee, ze kiezen juist het moment nét voor etenstijd om dat te doen. Langzaam en zorgvuldig leggen ze hun aankopen één voor één op de lopende band, herschikken ze nog een keer en proberen dan ook nog een praatje met de volgende klant aan te gaan. Want een boodschap moment is natuurlijk ook dé gelegenheid om je sociale contacten op te doen, hè? De kassajuffrouw heeft intussen alle boodschappen keurig gescand en vraagt of er ook nog zegeltjes bij moeten. Ja hoor! Dat wordt dan …… en de kassajuffrouw noemt het bedrag waarna er op zoek wordt gegaan naar de portemonnee. Die zit natuurlijk diep ergens verborgen in de tas. Ja hoor, daar is ie. Als je geluk hebt hebben ze contant geld. Ook dat is niet makkelijk, elke cent wordt zorgvuldig uitgeteld. Daarna komt nog het tellen van de zegeltjes en op de valreep herinneren ze zich dat ze een emballage bon hebben. Joh,
dat vergt wel wat geduld van diegene die snel een boodschap moesten hebben na het werk. Ach, ook dat scheelt maar een minuut of 2 hooguit. Het is geen onoverkoombare tijd, toch? Geduld.

Voorbeeld nummer drie –  de meest erge vorm van onverdraagzaamheid:
Pesten. Op school, op stap, op het werk.
Het komt vaak voor en vaak op een heel geniepige, onzichtbaar voor anderen, manier.
Hartverscheurend is het. Hoe kunnen we zo wreed zijn dat we het dagelijks leven voor anderen onverdraagbaar maken?
Hoe kunnen we überhaupt bewust wreed zijn naar anderen?
Het is mij een raadsel, maar feit blijft dat afwijkingen, anders zijn of gedrag vaak wordt ‘afgestraft’ door geroddel, uitsluitsel, vernedering. Alsof de pester zich daarin tot een beter mens verheft!

Ik doe een oproep aan mijzelf: Oefen verdraagzaamheid uit. Wees tolerant en medelevend. Misschien krijg ik dan als cadeau dat ik meer mensen, meer gewoontes mag leren kennen en daar begrip voor krijg. Een verrijking voor mijzelf.
Mag ik diezelfde oproep aan jullie doen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>