Vrijdag de 13e!

Vrijdag de 13e!

Zwarte katten, spinnen, onder een ladder lopen en Vrijdag de 13e! Nee ik heb het niet over Halloween maar over ongeluksbrengers, volgens velen. Ik geloof daar niet zo in, alhoewel ik het niet op spinnen heb, maar die zijn gewoon eng. Het getal 13 moet al ongeluk brengen, laat staan Vrijdag de 13e. In de U.S.A. gaan ze zelfs zo ver dat er geen 13 etages zijn. In hoge gebouwen gaat het van de 12e rechtstreeks naar de 14e etage. Over bijgeloof gesproken. Maar je moet het lot natuurlijk niet tarten.

In onze familie heeft het getal 13 als een rode draad door ons leven gelopen. Mijn ouders zijn in 1949 in Den Haag op Vrijdag de 13e zelfs getrouwd. Op die dag was het gratis en in 1949 moest je echt op de kleintjes letten!
Wij wonen ook op nummer 13 en ik moet eerlijk zijn, het heeft ons geen ongeluk gebracht.
Wij zijn gezond, hebben 3 gezonde kinderen…… wat wil je nog meer.

Toen het de afgelopen Vrijdag 13 September was, heb ik daar dan ook niet echt bij stil gestaan. Begin van een weekje vrij, lekker even boodschappen doen voor het weekend, je kent het wel.
Stappen we in de (bijna spik splinter nieuwe) auto en draaien het contact om. Niks. Helemaal niks.
Sleutel eruit. Op het knopje open en dicht drukken, sleutel erin… Niks. Nog een keer dezelfde acties. Niks. Uiteindelijk na een aantal pogingen, ja hoor, de auto start.
Wij naar de plaatselijke supermarkt.
Lekker druk (word ik niet blij van, maar ja, ben niet de enige die boodschappen nodig heeft), maar we hebben alles vrij snel. Dat komt omdat ze bij onze plaatselijke super een nieuw scan apparaat hebben, waardoor je minder handelingen hebt en sneller kan afrekenen. Heerlijk. Ik loop dus met het scanapparaat door de winkel terwijl manlief het karretje duwt. De laatste boodschappen moeten in de groenteafdeling gehaald worden en terwijl manlief fruit haalt, loop ik door naar het afweegapparaat. Met in één hand een zak tomaten en in de andere het handige scanapparaat loop ik richting het karretje.
En dan gebeurt het. Ik glij uit, scan apparaat vliegt de lucht in, tomaten dito en ik lig, voordat ik het weet, languit onder de boontjes en tomaten. Ik hoor van verschillende kanten ‘oh mevrouw!’ en ‘kom laat mij u helpen’, maar ik kan alleen maar kreunen terwijl ik probeer te beseffen wat er zojuist is gebeurd. ‘Geef mij even de tijd’, is alles dat ik kan zeggen, want mijn rechterknie doet zo onnoemelijk pijn. Even kijken of er niets gebroken is. Nee alles doet het nog. De allervriendelijkste groenteman en nog iemand helpen mij overeind en al leunend tegen de stelling van de boontjes, vraag ik mij af waar manlief is in deze commotie.
Op een gegeven moment komt hij aanlopen en vraagt droogjes; ‘wa benne gij an t doen?!’
Leuk hoor, dank je.
De groenteman vertelt dat ik over een boontje ben uitgegleden en vraagt of het gaat. Mijn knie heeft een flinke klap gehad, maar nog erger: mijn trots. Jeetje, wat gênant om daar zo onderuit te gaan.
Nee hoor, het gaat wel, echt wel en ik zoek de scanner en zak tomaten bij elkaar en strompel naar de kassa. Daar komt de groenteman weer aan, ditmaal met een mooie bos bloemen ter verzachting van mijn gekneusde knie/ego.
Weet je wat we doen, zeggen we tegen elkaar. We gaan naar huis, ruimen de boodschappen op en blijven de rest van de dag in veilig in huis, want het is Vrijdag de 13e!
En terwijl ik dit verhaal voor jullie zit te schrijven besluit mijn laptop af te sluiten om updates te installeren! Oeps, ik heb het verhaal nog niet opgeslagen! Pff, als de laptop klaar is, heeft hij het verhaal keurig bewaard, gelukkig maar. Maar ja, het is ook niet meer Vrijdag de 13e, dat scheelt!

Babs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>